Wysypka na ciele to nic innego jak liczne wykwity na skórze w postaci plam, bąbli, grudek, pęcherzyków i krostek. Jest ona objawem alergii lub choroby zakaźnej. Może również pojawić się po zażyciu leków czy po ukąszeniu owada. Wysypka ta może boleć lub swędzieć, zdarza się tez, że występuje ona bezobjawowo. Zmiany takie mogą objąć skórę i śluzówki całego ciała lub tylko jego część.

Co powoduje pojawianie się wysypki?

Powodów powstawania wysypki jest bardzo dużo. Najczęściej jest to jednak reakcja alergiczna, może ona powstać na kilka sposobów:

*przez skórę

*spożywanie żywności i leków przez alergika zawierających w sobie alergen

*drogą kropelkową

Wysypka jest bardzo częstym objawem chorób zakaźnych, na przykład takich jak: odra, ospa, półpasiec, różyczka, szkarlatyna, świnka. Należy również do cech charakterystycznych duru plamistego, tyfusu, syfilis, gorączki trzydniowej, trądu, dżumy. Często również występuje podczas okresu dojrzewania w formie trądziku młodzieńczego.

Jakie wyróżniamy rodzaje wysypek?

Ze względu na przyczynę wysypki wyróżniamy różne rodzaje wysypek. Najczęstszymi postaciami wysypek są:

*Wysypka uczuleniowa – są to małe, drobne wypryski. Bardzo często powodowana jest uczuleniem na pyłki roślinne, środki chemiczne i kosmetyki.

*Pokrzywka – jest związana z reakcjami alergicznymi, najczęściej znajdującymi się w pożywieniu. Często występuje podczas spożywania leków czy podczas ukąszenia niektórych owadów.

*Często występują również nieregularne plamy na skórze charakterystyczne dla różyczki, gorączki trzydniowej i odry. Przybierające różne kolory od różowego po czerwony.

*Małe, czerwone grudki występujące w okolicach szyi, okolicach pach i pachwin, które powoli się rozprzestrzeniają. Są bardzo charakterystyczne na przykład dla szkarlatyny.

*Pęcherzyki wypełnione płynem to wykwit będący skutkiem uczulenia najczęściej na promieniowanie słoneczne.

*Swędząca, wysypka na ciele, rozwijająca się najczęściej od postaci czerwonych plamek do pęcherzyków z płynem, jest bardzo łatwym do rozpoznania zwiastunem ospy.

Leczenie wysypek

Gdy zauważymy u siebie jakikolwiek rodzaj wysypki, pierwsze co powinniśmy zrobić to sięgnąć po leki przeciwhistaminowe. Są one dostępne w każdej aptece, dodatkowo dostaniemy je bez recepty. Jeśli natomiast mimo ich zastosowania wysypka nadal nie ustępuje, należy koniecznie udać się do lekarza. Najlepiej od razu do dermatologa. W ciężkich przypadkach wysypki  lekarz może zdecydować o podaniu doustnych glikokortykosteroidów . Są to maści, które stosuje się bardzo rzadko i przede wszystkim możliwie krótko, ponieważ ich stosowanie wiąże się z licznymi skutkami ubocznymi. Dodatkowo warto jest wiedzieć, że istnieje kilka domowych sposobów na walkę z wysypka. Na przykład olej z wątroby dorsza, żel aloesowy i witamina E odgrywają ważną rolę w walce z wysypką.

Sepsa to dolegliwość, którą nie możemy zarazić się od innej osoby. Możemy natomiast zarazić się kolejną zakaźną dolegliwością, której rozwój może skończyć się sepsą. Sytuacja taka jest niejednokrotnie w wypadku zakażeń gronkowcami lub meningokokami, które potrafią skutkować pojawieniem się sepsy. Posocznica, uogólniony zespół odczynu zapalnego, zespół układowej odpowiedzi zapalnej, zapalne zainfekowanie krwi oraz SIRS – to różne nazwy sepsy. Jest to sposób patologicznej, ciężko przebiegającej uogólnionej reakcji organizmu na zainfekowanie, które odnosi się z dużą śmiertelnością.

Sepsa – etiologie

Każda choroba bakteryjna, wirusowa czy grzybicza mobilizuje system immunologiczny do walki. Jego „oddziały specjalne” starają się osaczyć chorobę oraz jak już ją pokonać. Czasem natomiast zdarza się tak, iż bariera odpornościowa jest osłabiona czy jest przełamana oraz trafia do zakażenia uogólnionego, czyli właśnie sepsy. Jest to mechanizm niezwykle złożony. Pomiędzy innymi we krwi pojawia się jeszcze więcej cytokin (mediatorów zapalenia). Pod ich wpływem akcja serca przyspiesza się, gorączka wzrasta (czy odwrotnie – spada). Cytokiny maja także nacisk na naczynia krwionośne. Potrafią powstawać mikrozakrzepy. Również zawodzą mechanizmy biorące wkład w rozpuszczania skrzepów, a uszkodzone naczynia przepuszczają osocze do otaczających je tkanek. Niedotlenione komórki ulegają zniszczeniu oraz martwicy. Oprócz problemów z krążeniem pojawiają się schorzenia świadomości, szwankują również nerki. Z czasem jeszcze więcej organów zaprzestaje właściwie pracować. Bywa, iż dochodzi do ich całkowitej niewydajności oraz do wstrząsu, który jest niejednokrotnie nieodwracalny.

Sepsa – czy jest zaraźliwa?

To jest niewątpliwie największe nieporozumienie dotyczące sepsy. – Sepsą nie można się zarazić bo jest toż określenie dotyczące symptomów chorobowych towarzyszących uogólnionemu zakażeniu – podkreśla z całą mocą prof. Cianciara. – Można jednak zarazić się bakteriami, wirusami czy grzybami, a te przy sprzyjających okolicznościach potrafią być dostępne za rozwój sepsy. Wśród bakterii, poza meningokokami, sepsę potrafią powodować m. in.: gronkowce, pneumokoki, paciorkowce, E. coli, wśród grzybów – Candida albicans, a wśród wirusów – wywołujące temperatury krwotoczne. – Nie posiada szczepionki przeciwko sepsie – dodaje prof. Cianciara. – Są jednak szczepionki przeciwko niektórym bakteriom, jakie potrafią skutkować sepsę, np. przeciwko meningokokom czy pneumokokom.

Sepsa – leczenie

Leczenie sepsy wymaga dwukierunkowego działania. Pierwszym zadaniem, jakie stawiane jest przed specjalistą w wypadku chorego z sepsą, jest identyfikacja patogenu oraz wdrożenie leczenia przeciwko niemu. Jest toż, tak nazywane leczenie przyczynowe sepsy. Z zasady polega ono na stosowaniu antybiotyków, najpierw dobranych empirycznie o dużym spectrum działania, a po identyfikacji wroga celowanych. Nie mniej istotna oraz powszechnie decydująca o przeżyciu chorego z sepsą, jest kolejna ścieżka leczenia, czyli funkcjonowanie objawowe. Jest ono na celu wyrównywanie zakłóconych funkcji życiowych.

Nieprzyjemne odczucia, przybierające formę mrowienia, pieczenia lub drętwienia, to powszechnie zaburzenie znane jako parestazje. Pojawiają się szybko, bez konkretnej etiologie, a może je spowodować chociażby delikatny dotyk. Potrafią się pojawić na całym ciele, niejednokrotnie w strefach kończyn, często nie wtóruje im żaden ucisk. Gdy są rzadko, to zwykle nie zajmuje się czym przejmować. Gorzej, gdy ich częstotliwość narasta, wówczas warto udać się po poradę do specjalisty, ponieważ potrafią informować o poważnej, wymagającej właściwego leczenia dolegliwości.

Etiologie choroby

Ze powodu na całą różnorodność symptomów u poszczególnych pacjentów oraz liczne możliwe etiologie niejednokrotnie jest niezwykle ciężko określić prawidłową diagnozę. Stosunkowo powszechnie choroby te są wywołane przez urazy nerwów. Dla przykładu uraz w strefie szyi może przydać się do mrowienia oraz drętwienia skóry u rąk, jednak uraz pleców daje podobne sygnały przy nogach. Gdy nerwy są gdzieś uciskane, na przykład w efekcie zmian zwyrodnieniowych, nowotworów, choroby lub przepuklin, to też będą dawały właśnie takie sygnały. Co interesujące, są one w taki zróżnicowany sposób w naszym ciele, iż niejednokrotnie na starcie chociażby się nie podejrzewa, iż potrafią działać na poziom zdecydowanie oddalonych kończyn. Kolejną dosyć powszechnie będącą etiologią może również być miażdżyca, w ostatnim wypadku ograniczająca czy chociażby zupełnie odcinająca dopływ krwi do tętnic. Do opisywanych symptomów czasem przyczyniają się także niedobory witamin, często z grupy B, i pierwiastków mineralnych, czyli magnezu, wapnia, potasu oraz sodu. I wykorzystywanie pewnych preparatów oraz zatrucia organizmu, pomiędzy innymi nikotyną, alkoholem lub ołowiem. Kolejna część etiologii parestezji to szereg chorób, których w pierwszej chwili nie podejrzewa się o takie choroby. Należą do nich wspomniana już wcześniej miażdżyca, a również niedoczynność tarczycy, półpasiec, niedotlenienie mózgu, stwardnienie rozsiane, migrena lub wylew. Jak zatem widać, niejednokrotnie dolegliwości zupełnie niezwiązane z systemem nerwowym potrafią mieć konsekwencje oddziałujące na jego funkcjonowanie, a tym samym występowanie nieprzyjemnych objawów.

Leczenie parestazji

Leczenie parestazji rozpoczyna się niejednokrotnie od znalezienia etiologie, która takie choroby powoduje. Powszechnie po wizycie u specjalisty pierwszego kontaktu dostanie się skierowanie do neurologa, a i na szereg badań diagnostycznych, takich jak USG, RTG, tomografię komputerową głowy oraz kręgosłupa lub rezonans magnetyczny. W związaniu z dokładnym wywiadem oraz zebraniem informacji o zdiagnozowanych dolegliwościach często udaje się wykryć, co powodowało choroby. W praktyce samych parestazji się nie leczy, jednak leczenie będzie dotyczyło pierwotnego zaburzenia. W wypadku osób mających na cukrzycę będzie to unormowanie liczby cukru we krwi. Osoby mające za mało pewien witamin lub elementów mineralnych będą musiały je uzupełnić, czy to przez prawidłową dietę, lub suplementy. Zmiany zwyrodnieniowe to z kolei potrzeba przyjrzenia się stanowi kręgosłupa lub kończyn – czasami udaje się je wyleczyć ćwiczeniami, a czasami potrzebny będzie zabieg chirurgiczny.

 W sytuacji, kiedy jesteśmy chorzy, godzimy się na wiele sposobów prób mających na celu wyleczenie naszego organizmu. Kiedy nie pomagają domowe, sprawdzone przez naszych dziadków i pradziadków przepisy na pokonanie dręczącej nas od dłuższego czas choroby, wówczas decydujemy się na pójście do lekarza rodzinnego. W sytuacji, kiedy jest to początkowa choroba lub tylko przeziębienie, lekarz przepisze nam tabletki, które często można zakupić w aptece bez recepty, a jeśli stan naszego zdrowia jest poważniejszy, wówczas zwykle kończy się na antybiotykoterapii lub nawet zastrzykach albo, w skrajnych przypadkach, odesłaniem na oddział szpitalny. Jest jeszcze jedna metoda leczenia, znana z dawnych czasów, ale stosowana po dzień dzisiejszy. Mowa tutaj o stawianiu baniek, które stosuje się w wielu schorzeniach. Metoda stara, ale jednocześnie bardzo skuteczna. A to w sytuacji choroby jest najbardziej ważne.

Relaks i zdrowie

Stawianie baniek zwykle lekarz prowadzący zleca, kiedy to łapiemy ostre przeziębienie. W większości przypadków pacjenci decydują się na wynajęcie pielęgniarki, która przyjedzie do domu i założy bańki. Jak wynika z zaleceń bańki powinno stawiać się co drugi dzień. Wiele osób boi się stawiania baniek, bowiem jest to dla nich jedna wielka niewiadoma. Jednak jak wynika z opinii pacjentów, bańki na plecach powodują efekt rozluźnienia i odprężenia, a przy tym ból jest mniejszy. Pielęgniarka przed stawianiem baniek pacjentowi musi wiedzieć, żeby pacjentowi posmarowała dokładnie maścią bolące miejsca, a następnie sprawdzić, czy jest zachowane odpowiednie, spełniające odpowiednie formy ciśnienie.  Jak wynika z danych statystycznych, na stawianie baniek na swoim ciele decyduje się coraz więcej polskiego społeczeństwa.

W dobie coraz to bardziej rozwijającej się medycyny, czasem ludzie się dziwią, dlaczego niektórzy lekarze decydują się na stare metody leczenia. Ale czy tak naprawdę pacjenta interesuje czy metoda jest nowoczesna, czy też rozpoczęła się bardzo dawni temu? Jest to co najmniej wątpliwe. Pacjentowi przede wszystkim zależy na tym, aby byli zdrowi, aby mogli  powrotem wrócić do wrócić do swoich codziennych obowiązków i poświęceń na rzecz swojej ukochanej rodziny.

Bańka zamiast antybiotyku

Baniek nie powinno łączyć się z antybiotykoterapią. Zwykle lekarze decydują się na jedną z tych form. Od razu pojawia się pytanie – która metoda jest lepsza? Tutaj nie znajdziemy zero jedynkowej odpowiedzi, gdyż zdania są podzielone. Zwolennicy baniek podkreślają, że zawsze jak są chorzy decydują się na ten krok i bardzo dobrze wychodzą na takim podejściu  do sprawy. Bańki dzielą się na trzy rodzaje. Pierwszym rodzajem baniek są bańki szklane, które stawia się na plecach pacjenta na gorąco. Drugim rodzajem baniek są bańki szklane, które stawia się pacjentowi bez użycia ognia. Wreszcie trzeci rodzaj stanowią tutaj bańki gumowe. Baniek nie można się bać – są naprawdę pomocne!

Atopowe zapalenie skóry (AZS) to schorzenie, którego podstawą są zaburzenia w ciągu immunologicznym. Atopowe zapalenie skóry pojawia się powszechnie z alergiami pokarmowymi, astmą, katarem siennym. Nie można określić jednego czynnika, który był odpowiedzialny za atopowe zapalenie skóry, i jego wyleczenie całkowite jest prawie niemożliwe. Zajmuje się tylko leczenie objawowe, które zmniejsza uporczywy świąd skóry atopowej oraz zmniejsza dyskomfort i suchość skóry.

Atopowe zapalenie skóry – etiologie

Nie do końca wiadomo skąd dokładnie cieszy się AZS. Specjaliści wymieniają elementy sprzyjające pojawieniu się choroby, uważają, że wielkie znaczenie mają geny. Po rodzicach czy dziadkach można odziedziczyć skłonność do AZS. Rozwija się, że jeśli ojciec lub matka zmagają się z tę chorobą, to niebezpieczeństwo, że dziecko te będzie ten kłopot wynosi od 25 do 30%. W przypadku, gdy oboje mają atopię, ich potomstwo będzie ją było aż na 60% Wrodzonymi cechami sprzyjającymi pojawieniu się atopowego zapalania skóry są: nadwrażliwość na różnego rodzaju kosmetyki, wysoką temperaturę, pot oraz generalna suchość pewnych części, czy całego ciała. Choroby tej choroby zwiększają się także z powodu zanieczyszczonego powietrza. Nie jest potrzebne bycie w wnętrzach, gdzie jest przetworzona przemysłowo żywność, dym papierosowy oraz klimatyzacja. Warto wiedzieć, że zbytnia higiena także nie sprzyja atopowemu zapaleniu skóry. Za liczne mycie się osłabia płaszcz lipidowy, który pokrywa skórę. Robi to jej zbytnie wysuszenie. Atopowe zapalenie skóry jest chorobą, którą nie można się zarazić, i nie ma powodu obawiać się, czy mieć podczas obcowania z osobami chorymi.

Atopowe zapalenie skóry – sygnały

Gdy się skórę podrapie pojawiają się przeczosy wyraźne i duże pręgi. Jeśli zdarzy się, że dostaną się tam bakterie, grudki ropieją. Skóra osób mających atopię jest niska i podatna na różnego rodzaju zniszczenia. Atopowe zapalenie skóry wydaje się bardzo wcześnie zazwyczaj u dzieci już pomiędzy 3 a 6 miesiącem życia. Zmiany pojawiają się zazwyczaj na twarzy, podbródku, klatce piersiowej nogach oraz rękach. Wraz z wiekiem przypadłość przesuwa się na kark, szyję, nadgarstki, zgięcia w łokciach i pod kolanami. U nastolatków wysypka pojawia się wokół oczu, ust, na klatce piersiowej (o ile nie pojawiła się tam wcześniej) oraz na grzbietach rąk. Wraz z wiekiem stopowe zapalenie skóry wycisza się. Przypadłość bardziej skomplikowana jest wiosną i jesienią, najmniej aktywna jest w okresie letnim.

Atopowe zapalenie skóry – leczenie

Leczenie jest pasowane do informacji objawów i nasilenia atopowego zapalenie skóry. Atopii nie da się wyleczyć, można jednak minimalizować sygnały AZS. Lekarz może przepisać następujące formy leczenia atopowego zapalenie skóry:
•kosmetyki i maści o działaniu przeciwzapalnym;
•miejscowe środki z środkami przeciwhistaminowymi;
•środki immunosupresyjne (zmniejszające reakcję alergiczną);
•antybiotyki przy dolegliwości skóry;
•glikokortykosteroidy miejscowe (w groźnych wypadkach);
•fototerapia;
•środki uspokajające i psychoterapia mające na celu ograniczenie poziomu lęku (w przypadku, jeśli rozciągnięcie psychiczne pogarsza sygnały).